Aşağıdaki metinde belirtili belirtisiz zincirleme isim tamlamalarını bulup yazınız. Say›n Salah Cimcoz, — Atatürk’e ait menk›beler mi dediniz? diye soruyor ve bir zaman sustuktan sonra devam ediyor: — Fakat nas›l olur, o bizzat, bafll› bafl›na bir menk›bedir. Atatürk hakk›nda hem çok fley söylenebilir hem hiçbir fley söylenemez. Daha do¤rusu, neler söylenmifl, neler anlat›lm›fl olsa hepsi eksik ve yar›m kalmaya mahkûmdur. Atatürk’ün sevgili arkadafl› gene susuyor. Düflünüyor mu, an›ms›yor mu belli de¤il. Bir zaman sonra a¤›r a¤›r anlatmaya bafll›yor: — Mustafa Kemal, bulundu¤u her yerde, hatta bizzat ölümün karfl›s›nda bile hayat yaratmas›n› bilen bir adamd›. Gene susuyor. Bu kez, an›msamakta oldu¤u yüzündeki hayranl›ktan belli. — Onu Çanakkale’de, Anafartalar Zaferi’nin hemen ard›ndan oradaki karargâh› nda ziyaret etti¤imizi hat›rl›yorum. Karargâh flimdi, oldu¤u gibi gözümün önünde... Gayet yüksek bir tepe üstünde, flato gibi bir yerdi. O kadar ki kendimizi bir an için ‹sviçre’de sand›k. Mustafa Kemal, gayet muntazam kesilmifl odunlardan zarif bir köflk yapt›rm›flt›. Sanki savafl için de¤il de huzur içinde denizi seyretmek için yap›lm›fl hissini veren bir köflk... Tüm araçs›zl›k içinde yapt›rd›¤› bu karargâh, onun sadece ince zevkine de¤il, ayn› zamanda çevresini de¤ifltirmek konusundaki baflar›s›na da iflaretti. Dam› alt›nda savafl konufluldu¤u zaman karargâh kesiliveren bu zarif köflkte Mustafa Kemal, hem muzaffer bir komutan hem de alçakgönüllü, son derece utangaç ve son derece zarif bir ev sahibiydi. Zaten Atatürk, daima çok alçakgönüllü çok utangaç ve son derece terbiyeli bir adamd›. Onun özelliklerini yak›ndan bilmeyenler, kendisini “Ne zaman k›zaca¤›, ne zaman sinirlenece¤i belli olmayan bir adam.” olarak tan›m›fl ve tan›tmaya çal›flm›fllard›r. Oysa Atatürk’ün çok yumuflak bir tabiat› vard›. Düflüncesizliklere, bir de Türklük hakk›nda herhangi bir imal› söze dayanamazd›. Bir akflam, yabanc› uyruklu olan eflini, Türk kad›nlar›yla k›yaslamaya kalk›flan tan›nm›fl bir adama pek fazla hiddetlendi¤ini hat›rl›yorum. Bayra¤a sayg›s› büyüktü. Kemal Ar›burnu anlat›rd›: Bir sabah, savafl meydan› n› gezerken yerde parçalanm›fl bir düflman bayra¤› görür. “Bu bayra¤› yerden kald›r›n›z!” diye seslenir. “Bir düflman bayra¤› bu fakat bir milleti ve bir orduyu temsil ediyor, yerde kalmaya lay›k de¤ildir.” Salâh Cimcoz, kendini an›lar›n güzelli¤ine kapt›rm›fl; dura dura, kimi zaman an›lar› âdeta yeni bafltan yaflay›p heyecanlanarak, gözleri yafllanarak anlat›yor: — Sadece insanlara de¤il, bütün canl›lara karfl› merhametliydi. Gezilerinde kendisi için kesilen kurbanlara bakamaz, yüzünde aç›k bir memnuniyetsizlikle bafl› n› öbür yana döndürürdü. Fakat milletin arzusuna, geleneklerine karfl› koymamak için bu kurban fasl›na son verilmesini emretmezdi. Bazen bir okul müsameresindeki piyese a¤layacak kadar ince, çocuksu bir yönü vard›. Atatürk’ün de¤erli arkadafl› susuyor. Hem de bu kez uzun uzun. Öylesine y›llar› n ötesinde yafl›yor ki bizde de onun rüyas›n› bozmak için ne cesaret ne de arzu var. Zaten bu “an”a ancak sayg› ve g›ptayla ifltirak edilebilir. Bir flark› söyler misin bize Mustafa Kemal? Ölmezli¤e dair. Sen ey ölmezli¤in s›rr›na eren flair! Büyük mimar› Türkiye’mizin, Bir flark› söyler misin? “Üzme Yetiflir, Üzme” derdin bir zaman Neydi derdin söyler misin? “fiahane Gözler, fiahane” düflmezdi dilinden. Ey en güzel gözlerin sahibi! ‹çin kan a¤lasa da yüzün gülerdi. Hep flen flat›r türküler söylettin milletine sen. fiark› söyleyiflin, zeybek oynay›fl›n, fiiir okuyuflun, nutuk veriflin, Dillere destand› Mustafa Kemal. Türküler söylerdin Urumeli’den; “Aliflimin Kafllar› Kara” derdin. Estergon Kalesi’nden, Tuna’dan; Kaç kere bize selam gönderdin... fiimdi de biz türkü yakal›m sana, Milletçe söyleyelim. Sensiz mahur fasl›n› neyleyelim. Gayri hüzzam makam›na kald› iflimiz; Sana ba¤l›l›¤›m›z, seni seviflimiz, Bize günefl gibi, hava gibi, su gibisin. At mermer örtünü üstünden. Gel, at koflturdu¤un bu meydana. Bir meclis-i neflve kurduk sana; Cepheleri, meydanlar›, kürsüleri ko bir yana, Bir flark› söyle bize Mustafa Kemal’im. Hayk›r yedi düvele diz çöktüren sesinle, “Da¤ Bafl›n› Duman Alm›fl”›. Topla etraf›na Bayburtluyu, Dadafl’›, Bir bar oyna Mustafa Kemal’im, Titresin meydan. Geç ordan Sivas’a. Baflla k›vrak endaml› halaya... Efelerin hat›r› kalmas›n, Bir harmandal› oyna ki Mustafa Kemal’im, Kays›n alt›m›zdan toprak. Sonra hep beraber söyleyelim türkümüzü; Da¤ da¤, flehir flehir, köy köy, Dalgalans›n bayrak... çok rica ediyorum acil..

2

Cevaplar

2012-12-12T19:31:00+02:00

nnnnnnnnnnnnneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

 

1 5 1
2012-12-12T21:41:54+02:00

Sadece insanlara de¤il, bütün canl›lara karfl› merhametliydi. Gezilerinde kendisi için kesilen kurbanlara bakamaz, yüzünde aç›k bir memnuniyetsizlikle bafl› n› öbür yana döndürürdü. Fakat milletin arzusuna, geleneklerine karfl› koymamak için bu kurban fasl›na son verilmesini emretmezdi. Bazen bir okul müsameresindeki piyese a¤layacak kadar ince, çocuksu bir yönü vard›. Atatürk’ün de¤erli arkadafl› susuyor. Hem de bu kez uzun uzun. Öylesine y›llar› n ötesinde yafl›yor ki bizde de onun rüyas›n› bozmak için ne cesaret ne de arzu var. Zaten bu “an”a ancak sayg› ve g›ptayla ifltirak edilebilir. Bir flark› söyler misin bize Mustafa Kemal? Ölmezli¤e dair. Sen ey ölmezli¤in s›rr›na eren flair! Büyük mimar› Türkiye’mizin, Bir flark› söyler misin? “Üzme Yetiflir, Üzme” derdin bir zaman Neydi derdin söyler misin? “fiahane Gözler, fiahane” düflmezdi dilinden. Ey en güzel gözlerin sahibi! ‹çin kan a¤lasa da yüzün gülerdi. Hep flen flat›r türküler söylettin milletine sen. fiark› söyleyiflin, zeybek oynay›fl›n, fiiir okuyuflun, nutuk veriflin, Dillere destand› Mustafa Kemal. Türküler söylerdin Urumeli’den; “Aliflimin Kafllar› Kara” derdin. Estergon Kalesi’nden, Tuna’dan; Kaç kere bize selam gönderdin... fiimdi de biz türkü yakal›m sana, Milletçe söyleyelim. Sensiz mahur fasl›n› neyleyelim. Gayri hüzzam makam›na kald› iflimiz; Sana ba¤l›l›¤›m›z, seni seviflimiz, Bize günefl gibi, hava gibi, su gibisin. At mermer örtünü üstünden. Gel, at koflturdu¤un bu meydana. Bir meclis-i neflve kurduk sana; Cepheleri, meydanlar›, kürsüleri ko bir yana, Bir flark› söyle bize Mustafa Kemal’im. Hayk›r yedi düvele diz çöktüren sesinle, “Da¤ Bafl›n› Duman Alm›fl”›. Topla etraf›na Bayburtluyu, Dadafl’›, Bir bar oyna Mustafa Kemal’im, Titresin meydan. Geç ordan Sivas’a. Baflla k›vrak endaml› halaya... Efelerin hat›r› kalmas›n, Bir harmandal› oyna ki Mustafa Kemal’im, Kays›n alt›m›zdan toprak. Sonra hep beraber söyleyelim türkümüzü; Da¤ da¤, flehir flehir, köy köy, Dalgalans›n bayrak... çok rica ediyorum

1 4 1