Cevaplar

En İyi Cevap!
  • Eodev Kullanıcısı
2013-01-10T08:01:28+02:00
Türkçe'de ekler, yapım eki ve çekim eki olmak üzere ikiye ayrılırlar. Türkçe sondan eklemeli bir dildir.

Çekim ekleri

Çokluk eki

İsimlerin sayı bakımından çokluğunu bildirirler.

elmalar, çocuklar , öğrenciler.
Hal ekleri

- i, -e, -den, -de ekleridir.

Kitabı ver (belirtme hali) Yola bak (yönelme hali) Evden geliyorum (ayrılma hali) Sıradan insanlarla işim olmaz. Sudan sebeplerle yanıma gelme Sende kaldı (bulunma hali) Bunlar gözde çocuklardır.
İyelik ekleri

Eklendiği isimlerin kime ait olduğunu ifade eder.

Kitabmız', kitabı, kitabımız, kitabınız, kitapları iyelik eklerini ismin başına benim, onun, bizim, sizin, onların zamirlerini getirerek bulabiliriz.
İlgi ekleri (tamlama ekleri)

"ın, in, un, ün" biçimindedir. Belirtili isim tamlaması kurar.

kapı—n—ın kol—u , müdür—ün, oda—sı
Eşitlik eki

"-ca, -ce" biçimindedir.

Sence bu doğru mu? Çocukça davranma
Ek eylem ekleri

İsim soylu sözcükler yüklem yapma göreviyle kullanılan eklerdir.

iyi—y-im, iyi—sin, iyi—dir, iyi—y-iz, iyi—siniz, iyi—dirler
Yapım ekleri

İsim ya da fiil kök veya gövdelerine gelerek onlardan başka isim ya da fiil türeten eklerdir. Yapım ekleri eklendiği sözcüğün anlamını da türünü de değiştirir. Her zaman çekim eklerinden önce gelir. Yapım eki almış bir sözcüğe türemiş sözcük ya da gövde denir. Eğer sözcük yapım eki almışsa basit yapılıdır sözcük çekim eki olsa da basittir.
İsimden isim yapan yapım ekleri (İİYE)


lık: kömür—lük, göz—lük , kulak—lık lı: Şehir—li , para— , ağaç— , baş— sız: su—suz, para—sız, ev—siz, cü: göz—, sanat—çı, yol—cu, simit—çi, ce: Türk—çe İngiliz—ce daş: Çağ—daş, arka—daş, yol—daş üncü: üç—üncü beş—inci msı: acı—msı ekşi—msi cil: et—cil ben—cil insan—cıl şın: sarı—şın sal: kum—sal kadın—sal ıt: yaş—ıt cağız: kız—cağız çocuk—cağız cık: az-ı-cık küçük—cük tı: hırıl— cıvıl—
İsimden fiil yapan yapım ekleri (İFYE)


la: su-la, taş-la, uğur-la al: çok-al, az-al, dar-al l: doğru-l, sivri-l a: kan-a, yaş-a, tür-e, boş-a ar: yaş-ar, mor-ar, sarı-ar da: fısıl-da, horul-dagürül-de at: yön-et, göz-et ık: geç-ik, bir-ik ımsa: az-ımsa, benim-se,küçü(k)-mse kır: fış—kır, hay—kır an: ev—len, rahat—la laş: şaka—laş, der—leş, çocuk—laş sa: su—sa, garip—se, önem—se
Fiilden isim yapan yapım ekleri (FİYE)

Fiil kök veya gövdelerine gelerek isim yapan eklere denir:

ca: düşün—ce, eğlen—ce ocak—ecek: giyecek, yok—ocak, aç—ocak ak: yat—ak, kaç—ak, dur—ak, ga: böl—ge, bil—ge, süpür—ge, gan: çalış—kan, unut—kan, kay—gan gı: sev—gi, çal—, as— gıç: bil—giç, dal—gıç, başlan—gıç gın: yor—gun, bil—gin, bez—gin, bit—gin ı,i: yaz—ı, öl—ü, yap—ı, çat—ı, kok—u, doğ—u ıcı—ici: yap—ıcı, gör—ücü, al—ıcı, sat—ıcı, ık—ik: kes—ik, aç—ık, göç—ük, ım—im: say—ım, seç—im, öl—üm, ölç—üm ın—in: yığ—ın, ak—ın, tüt—ün, ek—in, nç: gül—ünç, sev—inç ıntı: kes—inti, çık—ıntı, dök—üntü, ır-er: gel—ir, gid—er, ok—ur, ış: otur—, yürü—y-üş, ıt: geç—it, yak—ıt, ölç—üt, ma: gülmeyi severim , konuşmayı bil. mak: gelmek, gitmek tı: belir—ti, kızar—
1 5 1