Cevaplar

2012-10-31T13:21:39+02:00

Apolitik, ruhsuz, mutsuz, umutsuz, vurdumduymaz, kaybolmuş, dağınık, asosyal, ilgisiz, sessiz, duyarsız, sorgulamayan… Bunlar, Yalnızlığın sebep olduğu olumsuz ve bir o kadar da eksik insan hallerinden akla gelen ilk sıfatımsılar. Sözünü ettiğim basite indirgenmiş tanımlamalar ve beni yalnız kılan sınırlamalardan kurtulmaya çalışmamla yalnızlıktan kurtulmam arasında bir paralellik kurabilir misiniz bilemiyorum fakat bu yazıyı okuyanı yalnızlık hissinden bir nebze kurtarabilirsem eğer, ne mutlu bana. 



Ayrıca, ucuz vaatleri ve tribünlere oynamayı bırakabilirsem de yalnızlıktan söz etmeye başlayacağıma ant içerekten bir sonraki paragrafa geçmenin yarattığı melankolik etkiyi de sizlerle paylaşabileceğim. Başlamadan önce –“yukarıdan dayatmayla”- son bir uyarı; birazdan okuyacağınız ve bir boka benzemeyeceğini düşündüğüm bu yazı, az önce bir argo söz kullanma ihtiyacı duymama da neden olan yalnızlığım tarafından yazılmıştır, kaybolan zihinlerinizden –bu saçmalıklarının yalnızlığının yan etkisi olduğunu düşünen ve düşünmekle de kalmayıp iddia eden- yazarımız sorumlu değildir. İzninizle, -yalnızlığım ve ben- başlıyoruz…

1 5 1
2012-10-31T13:21:49+02:00


alnızlık oldukça karanlık bir kavramdır. Çünkü yalnızlık insanın onu nasıl yaşadığına bağlıdır

Yalnızlık bazen huzurdur insan için, bazense hüzün. Bazen korkudur, korktuğudur, kaçtığıdır. Bazense insanın kendi kendini arayışıdır tüm hayatı boyunca.

Yalnızlık öğretir insana bilmediklerini, başka insana nasıl muhtaç olduğunu, çünkü insan sosyal bir varlıktır ve istese de kopamaz diğer insanlardan, muhtaçtır onlara. Nedeni de basittir, yaşamı değerli kılan şey onu paylaşabilmektir.


İnsan yalnız kalmak istemez çoğunlukla, çünkü yalnızlık rahatsız eder insanı, çünkü insanın kendini yarım hissetmesine neden olur yalnızlık. Ne mutluluğu tam olur, ne de hüznü. Çünkü paylaşamaz bunların hiçbirini ve paylaşamayınca da hiçbir şeyin anlamı kalmaz. Güzeliği güzel yapan onu paylaşabildiğimiz kişilerin olmasıdır.


0