Cevaplar

2012-11-04T19:18:49+02:00


 ARİS BARIŞ KONFERANSI (18 Ocak 1919)

1. Dünya Savaşı sonunda barış antlaşmalarını hazırlamak amacıyla, İtilaf Devletleri arasında yapıldı. Konferansın kararlarına hakim olan beş devlet vardı: ABD, İngiltere, Fransa, Japonya ve İtalya. Konferansa esas itibariyle İngiltere ve Fransa hakim oldu. Konferansa katılan ABD Başkanı Wilson'un amacı, Milletler Cemiyeti'nin kurulmasını sağlamaktı. İngiltere ve Fransa ise barışı düşünmekten çok, barış düzeninde kendi çıkarlarını en iyi şekilde gerçekleştirecek yolu arama çabası içindeydiler. 

Fransa'nın amacı Almanya'yı bir daha savaş yapamayacak duruma getirmekti. İngiltere'ye gelince, esas amacı, Alman tehlikesini ortadan kaldırmak ve Avrupa'nın dengesini bozucu faktörleri yok etmekti. Toprak ve sömürge taleplerinden vazgeçmek istemeyen Fransa ve İngiltere, savaş öncesi benimsedikleri Wilson'un İlkelerini dikkate almadılar. 

PARİS BARIŞ KONFERANSI

Avusturya’nın 1914 yılı Temmuz ayında Sırbistan’a savaş ilanıyla başlayan Birinci Dünya Savaşı; 11 Kasım 1918’de Almanya’nın yenilgiyi kabul edip Rethondes’da mütarekeyi imzalamasıyla sona ermişti. Bundan sonraki aşama; savaştan galip çıkanların mağlup olan devletlerle yapacakları barış antlaşmalarındaydı. Bu antlaşmalarının hazırlanıp imzalanmaları için toplanan Paris Barış Konferansı’nda karşılaşılan en önemli sorun, bozulmuş Avrupa güç dengesiydi. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Osmanlı İmparatorluğu ile Rus Çarlığının yıkılması, Avrupa'da bir güç boşluğu yaratmıştı. Ancak en büyük sorun Almanya ile Orta ve Doğu Avrupa'ydı. Avrupa'da kurulacak olan güç dengesi; Almanya'nın tekrar bir militarist ve yayılmacı bir devlet olarak sivrilmesini önlemeliydi. Ayrıca Orta ve Doğu Avrupa'nın sınırları da; ekonomi, güvenlik ve milliyet esasına göre çizilmeli ve bir daha bozulmamalıydı.

KONFERANSIN KURULUŞ AŞAMALARI

1919 yılı Ocak ayının ilk günlerinde İngiliz ve İtalyan delegasyonu; daha önce Paris’e gelen Amerikan delegasyonuyla buluşmuşlardı. 12 Ocak’ta İngiliz, Fransız, Amerikan ve İtalyan delegasyon başkanları; Fransız Dışişleri Bakanlığı Quai d’Orsay’de yöntem sorunlarının tartışıldığı bir hazırlık toplantısı yaptılar. 18 Ocak 1919’da Fransız Cumhurbaşkanı Raymond Poincare; Barış Konferansı’nın ilk oturumunu Versailles’da açtı. Konferansın başlıca amacı savaştan yenik çıkmış ülkelerle (Almanya, Osmanlı Devleti, Avusturya, Macaristan, Bulgaristan) barış koşullarını saptamaktı. Ne var ki diğer devletlerle barış koşullarının saptanmasının çeşitli nedenlerle uzaması, sadece Almanya’yla ayrı bir barışın yapılmasına yol açmıştı. Böylece Avrupa açısından önemi başta gelen bu antlaşmanın, diğerlerinden daha önce hazırlanması ve yürürlüğe girmesi sağlandı. 

18 Ocak 1919 günü, Alman İmparatorluğu’nun kuruluşunun tam kırk sekiz yıl önce resmen tanındığı yerde, Versailles Sarayı’nın ünlü Aynalar Galerisi’nde toplanan konferansın çalışmaları 7 Mayıs’a kadar üç buçuk ay sürdü. Bu süre içinde Müttefik Devletler; barış koşullarını; savaştan yenik çıkanların katılmadığı oturumlarda hazırladılar. Yirmi yedi devlet ve dört dominyon (Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda, Güney Afrika) temsilcilerinin katıldığı konferanstaki devletlerden birçoğu sembolik bir jest olarak savaşa girmişler ya da savaşın kazanılmasına katkıları ikinci derece olmuştu. Onların barışın kurulmasında eşit rol oynamak istemeleri, savaşın asıl galipleri tarafından hoş karşılanmamıştı. Ayrıca bütün devletlerin katıldığı bir dünya parlamentosunda; tartışmaların uzaması tehlikesi vardı. Bunun üzerine büyük devletler dünyanın geleceğini yalnız başlarına kararlaştırma hakkına sahiplermiş gibi davranmaya başladılar. Konferansın çalışmaya başlamasından hemen sonra Amerikan, Fransız, İngiliz, İtalyan ve Japon Başbakanları ve Dışişleri Bakanlarından oluşturulan “Onlar Konseyi” kuruldu. Bu konseyin içinden de zamanla bütün kararları alma yetkisini kendinde toplayan ve Wilson (ABD), Clemenceau (Fransa), Lloyd George (İngiltere), Orlando (İtalya) ‘dan oluşan “Dörtler Konseyi” veya ikinci adıyla “Crillon Oteli Komisyonu” ortaya çıktı. 

Barış Konferansı’nın temel organı “Onlar Konseyi” idi. Çalışmaların programını “Onlar” düzenler, özel sorunların araştırmalarını sağlamak üzere uzmanlık komisyonlarına yollardı. Bu komisyonların sayısı elli ikiyi bulmuştu. Komisyonlarda diplomatların yanında, üniversite öğretim üyeleri ve gazetecilikten gelmiş kişiler de bulunmaktaydı. “Onlar Konseyi”nde çoğu kez alt komisyonlar üyeleri de katılmakta, zaman zaman toplananların sayısı otuz kişiyi geçmekteydi. Toplantılarda delegeler haberlerin sızmasından ve anlaşmazlıkların duyulmasından çekindikleri için konuşamaz olmuşlardı. Böylece fiili bir durum ortaya çıkmıştı. Konferansın toplanmasından bir ay kadar sonra ABD başkanı ve İngiliz ile İtalyan başbakanları önemli kararlar için ayrı ayrı toplanmaya başladılar.

TOPLANTILARA ARA VERİLMESİ

Konferansın başlarında Wilson, ülkesinde kendisine karşı başkaldırmaya başlayan Cumhuriyetçileri yatıştırmak için ABD’ye gidince bir ay kadar çalışmalardan uzak durmak zorunda kaldı. Lloyd George ise İngiltere’de madencilerin ekonomik hayatı felce uğratabilecek bir grev tehdidi karşısında üç hafta Londra’da kaldı. Orlando; İtalya’daki sosyal karışıklıklar yüzünden uzun bir süre Roma’da kalmak zorunda kaldı. Clemenceau’ya suikast girişimi yapılınca bir süre yatağa bağlı kalmak zorundaydı. Bu sırada Macaristan’da Komünist İhtilali’nin patlaması; konferansı büsbütün felce uğratmıştı. Bu dönemde konferansın uzamasını anarşi ortamının yaratılmasında önemli bir etken olduğu görüşü yaygındır. 

 

0
  • Eodev Kullanıcısı
2012-11-04T19:18:50+02:00

??P ARİS BARIŞ KONFERANSI (18 Ocak 1919)

1. Dünya Savaşı sonunda barış antlaşmalarını hazırlamak amacıyla, İtilaf Devletleri arasında yapıldı. Konferansın kararlarına hakim olan beş devlet vardı: ABD, İngiltere, Fransa, Japonya ve İtalya. Konferansa esas itibariyle İngiltere ve Fransa hakim oldu. Konferansa katılan ABD Başkanı Wilson'un amacı, Milletler Cemiyeti'nin kurulmasını sağlamaktı. İngiltere ve Fransa ise barışı düşünmekten çok, barış düzeninde kendi çıkarlarını en iyi şekilde gerçekleştirecek yolu arama çabası içindeydiler. 

Fransa'nın amacı Almanya'yı bir daha savaş yapamayacak duruma getirmekti. İngiltere'ye gelince, esas amacı, Alman tehlikesini ortadan kaldırmak ve Avrupa'nın dengesini bozucu faktörleri yok etmekti. Toprak ve sömürge taleplerinden vazgeçmek istemeyen Fransa ve İngiltere, savaş öncesi benimsedikleri Wilson'un İlkelerini dikkate almadılar. 

PARİS BARIŞ KONFERANSI

Avusturya’nın 1914 yılı Temmuz ayında Sırbistan’a savaş ilanıyla başlayan Birinci Dünya Savaşı; 11 Kasım 1918’de Almanya’nın yenilgiyi kabul edip Rethondes’da mütarekeyi imzalamasıyla sona ermişti. Bundan sonraki aşama; savaştan galip çıkanların mağlup olan devletlerle yapacakları barış antlaşmalarındaydı. Bu antlaşmalarının hazırlanıp imzalanmaları için toplanan Paris Barış Konferansı’nda karşılaşılan en önemli sorun, bozulmuş Avrupa güç dengesiydi. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Osmanlı İmparatorluğu ile Rus Çarlığının yıkılması, Avrupa'da bir güç boşluğu yaratmıştı. Ancak en büyük sorun Almanya ile Orta ve Doğu Avrupa'ydı. Avrupa'da kurulacak olan güç dengesi; Almanya'nın tekrar bir militarist ve yayılmacı bir devlet olarak sivrilmesini önlemeliydi. Ayrıca Orta ve Doğu Avrupa'nın sınırları da; ekonomi, güvenlik ve milliyet esasına göre çizilmeli ve bir daha bozulmamalıydı.

0